Waarom is deze strip anders dan de andere? Om zijn eenvoud. De vrij hoekige tekenstijl (het lijkt nog het meest op Deogratias van Stassen) en de karige dialogen geven de personages een zekere waardigheid en sereniteit. Vanaf de eerste bladzijden veroveren zij de harten van de lezers. Judea bij het begin van onze jaartelling. Vader Yaacov en zijn zoontje Gamaliel trekken naar Jeruzalem om hun geitje te offeren ter nagedachtenis van hun overleden vrouw/moeder. En om Pesach te vieren. Tijdens een opstoot bij de tempel raken ze van elkaar gescheiden. De Romeinen aanzien de vader voor oproerkraaier en gooien hem in de gevangenis. Een jonge vrouw Tsiporah ontfermt zich over het kind. Samen met twee Gallische huursoldaten die willen deserteren, ontvluchten ze Jeruzalem en sluiten zij aan bij de joodse opstandelingen die zich buiten de stad schuilhouden.

Door de bijbel behoren farizeeërs, Pontius Pilatus en het Romeinse juk op Judea tot ons cultureel erfgoed. De tijd en de plaats waar Zwarte Olijven zich afspeelt, zijn dan ook heel herkenbaar. De wereld die de strip toont, is er een die zich beperkt tot de nabije omgeving van de personages. Geen panoramische vergezichten, geen majestueus getekende tempels of paleizen. De wereld is de tent, het houtvuur waarrond de gebeden worden opgezegd. Jeruzalem is een stadspoort of een kraam op de markt, een steegje of een pakhuis. Veel close-ups, weinig of geen massascènes. De personages zijn geen helden, maar mensen van vlees en bloed. Wie te grootsprakerig is, krijgt van de nuchteren van geest lik op stuk. Regelmatig geven de personages het fanatieke in hun eigen godsdienstbeleving een veeg uit de pan. Het gewone maakt de dienst uit. De twee soldaten bv. die zich over een huilende Gamaliel moeten ontfermen, weten niet goed wat ze met de knaap moeten aanvangen. Humor sluipt subtiel het verhaal binnen. Een van de soldaten kent Hebreeuws, de ander moet zich verlaten op de vertalingen van zijn spitsbroeder, wat meermaals tot grappige situaties leidt.

In Zwarte Olijven proberen de personages in een woelig tijdperk zo goed en zo kwaad mogelijk een eigen leven te leiden. Zij zijn niet in staat de loop van de geschiedenis te wijzigen, maar trachten ondanks alles hun eigenheid te bewaren. Hopelijk blijven de auteurs in volgende delen de hier opgeroepen sfeer trouw. Een tedere strip.

[Werner Verrelst]