Het kleurenmonster weet niet wat er hem overkomt. Hij voelt zoveel door elkaar dat hij er helemaal van in de war is. Om hem te helpen een weg te vinden in zijn gevoelens, krijgt hij hulp van een klein meisje dat hem bijstaat om uit zijn verwarring te geraken. Zo ontdekt hij al zijn emoties, geeft ze een kleur en stopt ze in bokaaltjes. Door het verzamelen en sorteren, raakt hij eindelijk wegwijs in zichzelf.



Dit bijzondere prentenboek leert hoe om te gaan met verwarde gevoelens. En vooral met verschillende gevoelens die telkens andere emoties oproepen. De illustraties geven de schwung die het boek nodig heeft. Zo is de blijdschap geel van kleur en geel is zon en warmte. Blauw is verdriet, de kleur van de zee en zoet als de regen. Maar vooral geniet je van de veruitwendiging van alle gevoelens via de veelheid aan kleuren, zoals het kleurenmonster dat grof en hard ingekleurd is met dikke warrige strepen. Soms zijn er collages gemaakt in reliëf die bijna uit het boek springen. Als je ze aanraakt is het alsof je ze kan beetnemen, zoals de visjes bijvoorbeeld. Elke pagina is een wonderbaarlijke ontdekking en een innerlijke reis in het leven van het kleurenmonster. Op het einde van het boek zijn alle bokaaltjes - die het meisje gevuld heeft met al die soorten gevoelens - heel mooi verzameld en heerst er orde en tevredenheid. Op het einde is nog een verrassing: er ontbrak namelijk een kleur die weergeeft wat je in bijzondere omstandigheden voelt. Wat nu? Het kleurenmonster wordt helemaal roze. Een aanrader, je wordt blij van dit boek.

Dit is het zoveelste boek dat probeert emoties aan de hand van kleuren begrijpbaar te maken voor jonge kleuters. Bovendien is het een tweede versie van zichzelf. Drie jaar geleden kwam 'Het kleurenmonster' immers uit als pop-upboek. Origineel kan je het dus niet noemen. Bovendien is het boek vrij afstandelijk geschreven. Zowel het kleurenmonster als “een meisje dat hem helpt”, hebben geen naam gekregen. Het verhaal zelf is simpel. Het kleurenmonster staat op met verschillende kleuren in z’n lijfje. Een meisje wil hem helpen om alles te ontrafelen. Zo zal het monster zich beter voelen. Ze halen er samen geel uit voor vreugde, blauw voor verdriet, zwart voor angst, rood voor woede en groen voor kalmte. Ook met woorden probeert de auteur de gevoelens te beschrijven. Dit lukt niet elke keer zo goed. Voor mij is ‘het zoete van de regen’ bijvoorbeeld niet meteen te koppelen aan verdriet. De tekeningen in het boek zijn erg geïnspireerd op deze van de pop-upeditie. Er wordt nog steeds gebruik gemaakt van originele collagetechnieken. Om de elementen uit de collages vorm te geven werden verschillende soorten karton gebruikt, maar ook krantenpapier. Verder werden de illustraties compleet gemaakt met wascotekeningen. Het boek sluit af met een grapje. Want als het monstertje uiteindelijk uit de knoop is gehaald wordt het helemaal roze. De hartjes op de pagina suggereren al wat er aan de hand is ...